I dok u inostranstvu svaki drugi otac želi da prisustvuje rođenju djeteta, u Crnoj Gori statistika pokazuje da muškarci nijesu zainteresovani za takav vid podrške.
“Od početka godine porođaju je prisustvovalo 60 očeva, a u toku prošle godine 57. Kod nas se ne može reći da je taj trend zaživio, svaki 60-ti otac prisustvuje porođaju“, saopšteno je portalu Antena M iz Kliničkog centra Crne Gore.
Mogućnost da partner prisustvuje porođaju u Crnoj Gori omogućena je u maju 2014. Oni rijetki, koji su se za ove dvije godine odlučili na taj korak, kako su kazali u Kliničkom centru nijesu se pokajali.
”Svi partneri su bili više nego zadovoljni, što su izabrali da budu uz svoju suprugu i imaju divna iskustva. Nijednom se nije desila neželjena situacija, da partneru bude loše, da izgubi svijest … Vidljiv je, takođe pozitivan efekat na žene koje ne prolaze same kroz porođaj”, kazali su u Kliničkom centru Crne Gore.
Visoka strukovna babica u nikšićkom porodilištu Nevenka Karadžić u razgovoru za portal Antena M, najprije ističe da bi o ovoj temi trebalo mnogo više da se govori u Crnoj Gori.
Iz dosadašnjeg iskustva, praksa da otac prisustvuje porođaju nije uopšte ustaljena u crnogorskim porodilištima, izuzetak je Klinički centar Crne Gore.
Karadžić kaže da u nikšičkom porodilištu, kao prvo ne postoje tehnički uslovi da otac prisustvuje porođaju. U našem porodilištu situacija nije takva da otac, ako poželi samo uđe u porođajnu salu, dodaje Karadžić.
„Što se tiče našeg porodilišta u Nikšiću još od 1995. primjenjuje se „ Baby friendly“, podržan od UNICEF-a, koji, osim toga što podrazumjeva boravak majke uz bebu, daje prednost dojenju, ali i prisustvo očeva na porođaju. To su tzv.porodilišta po mjeri djeteta, međutim, u Nikšiću ne postoji zvaničan program za prisustvo očeva porođaju, niti su određeni uslovi za prisustvo (izolacioni boksovi, psihofizička priprema, obuka parova), tako da ne mogu reći da je prisustvo oca legitimno i dozvoljeno u našem porodilištu“, kazala je Karadžić.
Ako bi neki Nikšićanin i dospio do porođajne sale, bilo bi to silom prilika, objašnjava Karadžić.
„Izuzeci su kada je novorođenče ugroženo ili je saradnja sa trudnicom lošija, pa se uz dozvolu načelnika odobri se prisustvo oca, uz adekvatno sprovođenje mjera lične zaštite(upotreba mantila, kape, maske)”.
Iz iskustva sa pacijentima, većina muškaraca je zabrinuta, žele nekako da pomognu i olakšaju svojoj supruzi, ali je vidno prisutan strah od nepoznatog, od samog ishoda porođaja, kaže Karadžić.
“Često sam čula da je jedan od razloga, zbog kojih ne žele da prisustvuju, jer se plaše da će svoju suprugu gledati „drugim očima“, razlogi su i “miris bolnice“, pogled na medicinske instrumente“, navodi Karadžić i upozorava da za muškarca, koji nije pripremljen prisustvo i najlaganijem porođaju može biti veoma traumatičan.
Foto: uberfacts.com
„Zbog svega ovoga sam mišljenja da otac, koji želi da prisustvuje rođenju djeteta treba da prođe određenu edukaciju, kako bi se izbjegle nelagodnosti u tom trenutku (može doći do mučnine, padanja u nesvijest i raznih drugih neprijatnosti. Dakle, samo informisani, edukativni i psihički pripremljeni muškarac može razumjeti i doživjeti porođaj kao prirodu po kojoj nastajemo i u njemu naći još jedan razlog za ljubav i razumjevanje svoje supruge“, ističe Karadžić.
Ona napominje i da buduće majke imaju podijeljeno mišljenje da li žele podršku supruga tokom porođaja.
„Jedne su za takvu podršku, druge to doživljavaju kao nešto nelagodno i žele da porođaj iznesu samo uz pomoć medicinskog tima. Kod pojedinih žena postoji i strah da više ne bi bile privlačne svom suprugu“.
Karadžić, međutim nema dilemu da li je očevima mjesto u porođajnoj sali.
“Lično sam mišljenja da praksu, koja je uveliko prihvaćena u svijetu i koja se pokazala kao dobra treba da uvedemo i kod nas, da razbijemo tabu da muškarcu nije mjesto u porođajnoj sali. Stoga je neophodno poraditi na adekvatnoj pripremi oba partnera, kroz pohađanje škola za roditeljstvo, škola za trudnice. Moj zaključak bi bio da i pored podrške i njege babice i akušera, koji brinu o zdravlju majke i bebe tokom porođaja, od neprocjenjivog značaja je podrška i sigurnost, kojoj ženi pruža partner, tokom jednog od najvažnijih događaja u životu“, kazala je Karadžić.
Na ovu temu su urađena brojna istraživanja.
Poznati francuski ginekolog Mišel Oden, smatra da su upravo muškarci krivi što se sve veći broj žena porađa carskim rezom.
“Prisustvo uznemiranog muškarca u sali za porođaje dovodi do toga da žene postaju napetije, zbog čega se usporava proizvodnja hormona oksitocina, koji ženama pomaže tokom porođaja”, kaže francuski ljekar. On objašnjava da se zbog toga sve više žena porađa hitno- carskim rezom.
“S obzirom na to da već pedeset godina porađam žene u Francuskoj, Engleskoj i Africi, najbolje okruženje za lak i brz porođaj je da pored žene ne bude niko osim tihe, nenametljive iskusne babice.
Sa druge strane, Iran u kome ranije očevi nijesu mogli da prisusutvuju porođaju, omogućio je muškarcima tu “privilegiju” , tek pošto je Ministarstvo zdravlja to zatražilo da bi smanjilo procenat porođaja carskim rezom.
U Iranu se do skora 70 odsto žena porađalo hirurškim putem, pa su u tamošnjem Ministrastvu mišljenja daprisustvo muškarca može da doprinese da žene prevladaju strah od porođaja i porode se prirodnim putem.
U Kliničkom centru Crne Gore ukoliko otac želi da prisustvuje porođaju to košta 79 eura. Oni koji se na to odluče, moraju da se jave mjesec dana ranije u KCCG, kako bi prošli potrebnu obuku.
U Kliničkom centru Srbije ova usluga je skoro dva puta jeftinija, oko 5000 dinara( 40 eura).
Očevi u Sloveniji, moraju da prođu određeni kurs i plate 30 eura, dok očevi u BiH plaćaju samo troškove prisustva: jednokratnu masku, mantil i zaštitu za obuću, oko 10 eura.
U Hrvatskoj su očevi koji žele da budu na porođaju ranije morali da plate 375 kuna (oko 50 eura), a od 2014. je ta usluga besplatna.