Pisac sučeljava dvije tradicije ukorijenjene u kineskoj kulturi: gaomijsku operu i čin pogubljenja
“Smrt na sandalovom kocu”, roman kineskog pisca Mo Jena, dobitnika Nobelove nagrade za književnost 2012. objavila je Laguna. Ovo je roman koji postavlja teška pitanja o umjetničkom transponovanju traumatičnog nasilja, o cijeni političkog angažovanja i etici političkog spektakla. Roman “Smrt na sandalovom kocu” događa se u vrijeme tzv. Bokserskog ustanka (1897-1901) koji je buknuo u kineskoj provinciji Šandung protiv uticaja zapadnih sila i hrišćanskih misija. Glavna junakinja bezuspješno pokušava da spase oca, znamenitog pjevača lokalne opere i jednog od vođa ustanka, od sporog i bolnog umiranja poslije nabijanja na sandalov kolac, a kaznu treba da izvrši njen svekar, proslavljeni dželat iz Gaomija. Pisac sučeljava dvije tradicije ukorijenjene u kineskoj kulturi: gaomijsku operu kao važan dio kineskog kulturnog nasljeđa i sâm čin pogubljenja, opisan izrazito teatralno, što ističe svu surovost i tamu ljudskog uma. Prepletom ta dva vida „umjetnosti“ koje će se na kraju romana stopiti u jednu pozorišnu predstavu, Mo Jen ukazuje na tamne i svijetle strane kako društva, tako i čovjekove prirode.
“Smrt na sandalovom kocu” kako ocjenjuje “Njujork tajms” je bez sumnje iskrivljena, ali istovremeno i veoma istinita slika kineske stvarnosti. U tom smislu, on se svrstava u čuvenu tradiciju književne fantastike stvarane u autoritarnim društvima, gdje spadaju, recimo, Mihail Bulgakov ili češki književni velikan Bohumil Hrabal. Mačja opera je simbol kineske tradicije u romanu isto koliko i umjetnost surovog pogubljenja, a na kraju romana te dvije vrste teatra se stapaju u jedan: operski pjevač Sun Bing, osuđenik nad kojim se izvršava kazna, tokom egzekucije pjeva svoju posljednju ariju.